Dijken zijn onlosmakelijk verbonden met het Nederlandse landschap. Ze beschermen ons tegen het water van de rivieren en ook de zee. Achter de dijk is leven mogelijk geworden. De dijken zijn van enorm belang. De dijken beschermen ons, maar een dijk zou niet werken als hij maar 20 meter lang was. Het kernprincipe van een dijk is dat het alleen werkt omdat de dijk kilometers lang strekt. Die lengteas is de essentie van de dijk, en vormt dan ook het uitgangspunt voor dit ontwerp. Doordat het volume heel eenvoudig is, mag de materialisatie erg sprekend zijn. De gevel wordt opgebouwd uit betonnen zandzakken. Dit als knipoog naar vroeger en nu soms nog steeds het water wordt tegengehouden. De tactiliteit van de gevel past bij de ruwheid van de dijk zelf en de over de jaren ontstane laag patina past ook bij de uitstraling van de dijk. De bezoeker bepaalt zelf de volgorde van zijn bezoek. Zo kan hij beginnen bij de polder, het land dat achter de dijk is ontstaan, om vervolgens via de dijk zelf te lopen, waar hij leert over de dijk zelf, en dan te eindigen bij de climax van het museum: het gevaarlijke water. Hier wordt je geconfronteerd met het water zelf, de zee en de rivieren die dit alles bedreigen. Op een glazen vloer kan de bezoeker letterlijk boven het water staan. De route is ook andersom even logisch. Door schotten in het museum wordt je langzaam door de expo geleid en openen de ruimtes zich één voor één.